[&tab;]Wiemy już kiedy i gdzie zbudowano kolejne zakłady kąpielowe, sanatoria i pensjonaty, znamy metody, jakimi leczono w głuchołaskim kurorcie. Wiemy jednak również i to, ze ludzie chorzy, oprócz kąpieli i leżakowania, masaży i innych zabiegów leczniczych, potrzebują również trochę rozrywki. Rolę tę spełniało jeziorko leśne, po którym można było popływać łódką. Powstało ono dokładnie w miejscu, gdzie dziś jest basen kąpielowy i restauracja "Leśna". Już w 1882 r. zbudowano nad jeziorkiem schronisko. Kilka lat później dokonano gruntownej przebudowy, dzięki której w miejscu niewielkiego schroniska stanął obszerny luksusowy lokal rozrywkowy z wytworną restauracją i gustownie urządzonymi pokojami. Gościom przygrywała doborowa orkiestra. Lokal prowadził fachowy hotelarz K.Ertellt, który doprowadził do tego, że wkrótce jeziorko wraz z lokalem stało się perłą krajobrazu uzdrowiska i centrum rozrywki. Położone na malowniczym wzgórzu śród lasu przyciągało kuracjuszy i licznych turystów przybywających do Głuchołaz. Po jeziorku pływano pięknie przystrojonymi łódkami oświetlonymi wieczorem kolorowymi lampionami. Stałą imprezą stały się "włoskie noce", w czasie których po rzęsiście oświetlonym jeziorku pływały łódki pełne kwiecia przy dźwiękach romantycznych melodii włoskich. Zimą jeziorko zamieniało się w ślizgawkę ciesząca się również dużym powodzeniem. Pomyślano także o uporządkowaniu stoku góry i jej podnóża. Dotychczas nie spotykało się tu raczej spacerowiczów, jedynie tu i ówdzie można było natknąć się na ludzi zbierających latem borówki, a jesienią grzyby i susz na opal. Radykalna zmiana nastąpiła po 15 czerwca 1875 roku, kiedy to grupa około 90 obywateli miasta założyła Towarzystwo Promenad (Promenadenverien), któremu przewodniczył dr Kretschner. Celem Towarzystwa była, jakbyśmy to dziś określili, ochrona środowiska i zagospodarowanie Góry Chrobrego. Pierwszym dziełem Towarzystwa była budowa promenady spacerowej u stóp góry, wzdłuż rzeki Białej. Brała ona początek w grocie skalnej przy dzisiejszej chatce myśliwskiej. Grota ta służyła wcześniej jako naturalny magazyn - lodówka do przechowywania beczek z piwem. Obok groty założono pierwsze źródełko obudowane kamienna płytą z wyrytym napisem: "najlepsza jest woda". Było to niejako stwierdzenie, że przyszłość uzdrowiska zależna jest od rozwoju wodolecznictwa. Grotę skalną uporządkowano zamieniając ją w bajkową grotę karzełków. Co rok promenada wydłużała się. Szczególny postęp robót zanotowano w 1882 roku, kiedy to robotami budowlanymi i porządkowymi kierował D Steymann. Na wzgórzu nad Białą postawił "diabelska ambonę" ("grzybek"), dziś bezmyślnie zdewastowaną i porzuconą. W 1885 roku zawisł nad rzeką wąski, długi most. Dolną promenadę doprowadzono do dzisiejszej muszli koncertowej, w której pod dyrekcją J. Schaerera przygrywała orkiestra zdrojowa. Uporządkowano stok góry, zbudowano tor saneczkowy i małą nartostradę. Już wcześniej, bo od roku 1859 prowadziła na górę droga krzyżowa z kapliczkami. Na Przedniej Kopie stała wysmukła piramida kamienna ku czci św. Anny. Towarzystwo przebudowało ją w bardziej okazałą kaplicę. Budował ją miejscowy mistrz Jan Hoy. Zakończono budowę w 1902 r., a pięć lat później uroczystego jej poświęcenia dokonał sam radca kościelny Dittrich. Kaplica św. Anny zbudowana została z kamienia łamanego. Góruje nad okolicą strzelistą wieżyczką dzwonną, w której zawieszono dzwon ratuszowy. Swoim dźwiękiem przypominał minione lata uzdrowiska. Płytę ołtarza wykonał z marmuru sławniowickiego miejscowy rzeźbiarz Ludwik Stohr, a ufundowała ją anonimowa "Pani z Ludwikowa", ofiarując na ten cel tysiąc marek. Koszt budowy całej kaplicy wyniósł 7 tysięcy marek. Ze szczytu góry spoglądała w dolinę zbudowana przez Towarzystwo wysoka wieża Hochenzollernów na miejscu drewnianej, zbutwiałej już wieży Bismarcka. W 1927 roku zbudowano obok wieży obszerną, stylową restaurację z kamienia i drewna, która dotrwała do wyzwolenia, a dziś stanowi jedynie ruinę. Wiele zyskało miasto na przedłużeniu linii kolejowej w 1914 roku. Dzięki temu Głuchołazy otrzymały połączenie z Górnym i Dolnym Śląskiem przez Nowy Świętów i Nysę oraz Kędzierzyn. Przysparzały sławy uzdrowisku znane osobistości, jak: prof. Kirchner z Brzegu, dr Vogel z Wrocławia czy naczelny lekarz z Charltenburga dr Pillart, którzy byli stałymi bywalcami uzdrowiska. Największa ilość kuracjuszy przyjeżdżała ze Śląska, nie brakowało jednak przybyszów z Turyngii, Bawarii, Austrii, a nawet Rosji. Autor: Stefan Morajko o autorze