Po wojnach śląskich jedynie południowa część diecezji wrocławskiej pozostała w granicach Austrii, dotyczy to głównie południowej części biskupiego księstwa nyskiego oraz księstwa cieszyńskiego. Pracujący tam księża odpowiednie studia kończyli najczęściej w Ołomuńcu. Pod koniec XIX wieku biskup wrocławski kard. Georg Kopp, aby mieć większy wpływ na ich wykształcenie, zaczął czynić starania o otwarcie w austriackiej części swojej diecezji wyższego seminarium duchownego. Na pierwszy rzut oka z austriackiej części Śląska nadawały się do tego jedynie Cieszyn i Opawa. W pierwszym z nich zbyt wyraźnie jednak był widoczny podział narodowościowy i religijny, Opawa natomiast nie należała do diecezji wrocławskiej. Dlatego też kard. Kopp wybrał na siedzibę uczelni, położoną zaledwie 20 km od Nysy, nikomu nie znaną Vidnavę, gdzie od 1871 r. działało już pod biskupią kuratelą gimnazjum. Wyższe Seminarium Duchowne rozpoczęło oficjalnie swą działalność 10 sierpnia 1899 r. Pierwszy rok zainicjowało tam 21 studentów w tym: 4 narodowości czeskiej, 8 narodowości niemieckiej i 9 narodowości polskiej. Nie dziwią zatem polskie nazwiska również wśród kadry profesorskiej, aby wymienić chociaż; 1. Władysława Długołęskiego - w latach 1901 - 1903 wykładał dogmatykę i podstawy teologii, 2. Feliksa Wiercińskiego- w 1911 r. prowadził wykłady z prawa kościelnego, 3. Alojzego Bukowskiego - uczył przez kilkanaście lat prawa kościelnego, natomiast po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przeniesiony został do Warszawy, 4. Wspomnieć też wypada o pierwszym wychowanku tej uczelni, ks. Franzu Schubercie, który w 1913 r. Wydał w języku polskim "Zarys teologii pasterskiej". Oprócz wykładowców nie można w tym miejscu nie wspomnieć o wychowanku vidnavskiej uczelni, pierwszym polskim administratorze apostolskim we Wrocławiu ks. Miliku. Najważniejszą jednak postacią spośród pracujących w Vidnavie Polaków był ks. Dr Ludwik Wrzoł. Przez ponad 25 lat uczył tam najróżniejszych dyscyplin: liturgii, etyki, dogmatyki oraz języka hebrajskiego. W późniejszym natomiast okresie wyłącznie filozofii. Był nawet postrzegany jako jeden z najlepszych znawców nauk Immanuela Kanta. W latach 1932 - 38 dr Ludwik Wrzoł dostąpił nawet godności rektora tej niewielkiej uczelni. Po układzie monachijskim, w wyniku którego między innymi Vidnava została przyłączona do III Rzeszy, ks. Wrzoł pod koniec grudnia 1938 roku przeniósł się do Cieszyna, gdzie uczył w tamtejszym gimnazjum, później natomiast został proboszczem w Ligocie koło Czechowic. Pomagał Polakom unikającym wcielenia do Wehrmachtu, za co aresztowany został po wybuchu II wojny światowe przez gestapo. Zmarł w obozie koncentracyjnym w Mauthausen 30 września 1940 r. Paweł Szymkowicz