Głuchołazy
Kalendarz imprez
Mapa serwisu
Urzędy
Banki
Służba zdrowia
Szkolnictwo
Miejscowości
Kronika filmowa
Repertuar kina
Apteki
>>więcej

Kopa Biskupia
Narty
Trasy rowerowe
Szlaki turystyczne
Jaskinie w Górach Opawskich
Miejsca warte odwiedzenia
Złoto Głuchołaz i okolic
Łowiectwo
Wędkarstwo
Biuro podróży "Włoskie Podróże"
Rozkład jazdy PKS i PKP
>>więcej

Szkoła Muzyczna im. Jerzego Hellera
Koncerty
Konkursy
>>więcej

Park Krajobrazowy Góry Opawskie
Rezerwaty - Góry Opawskie
Ścieżki przyrodniczo-dydaktyczne
>>więcej

Polskie miasta
iNEWS
eGospodarka.pl
>>więcej

noclegi zakwaterowanie
Oprac. E. Pigulska


Ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna to wyznaczona w terenie trasa, która umożliwia zapoznanie się z najciekawszymi obiektami przyrodniczymi na danym obszarze. Pełni ona funkcje turystyczne, ale powinna służyć przede wszystkim edukacji ekologicznej poprzez nauczanie właściwego spojrzenia na przyrodę i procesy w niej zachodzące oraz wprowadzanie w świat natury i pogłębianie wiedzy przyrodniczej dzięki możliwości prowadzenia obserwacji w terenie. Miejsca przystankowe na ścieżkach lokalizowane są przy ciekawych obiektach przyrodniczych, historycznych bądź kulturowych. Ścieżki doskonale nadają się do prowadzenia szkolnych zajęć terenowych, zgodnie z programem nauczania w poszczególnych klasach.
Na terenie Parku Krajobrazowego "Góry Opawskie" wyznaczono 4 ścieżki przyrodniczo-dydaktyczne:

"Z Jarnołtówka do Rozdroża Pod Piekiełkiem"

"Z Pokrzywnej przez Olszak i Żabie Oczko do Jarnołtówka"

"Przez Górę Chrobrego w Głuchołazach"

"Doliną Bystrego Potoku na Biskupią Kopę"

Umożliwiają one dobre zapoznanie się z jego walorami przyrodniczymi, krajobrazowymi i kulturowymi. W terenie oznaczono je białym kwadratem z zieloną przekątną


Ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna "Z Jarnołtówka do Rozdroża Pod Piekiełkiem"


Opisywana ścieżka prezentuje wybrane walory przyrodniczo-krajobrazowe Parku Krajobrazowego "Góry Opawskie". Wiedzie z Jarnołtówka przez odsłonięcia skalne Karliki do Rozdroża Pod Piekiełkiem. Prawie na całej swej długości pokrywa się ze szlakiem niebieskim. Ponieważ prowadzi przez tereny leśne, podczas wędrówki pamiętać należy o wszystkich obowiązujących tu zakazach: płoszenia zwierzyny, niszczenia roślinności, hałasowania, rozniecania ognia, zaśmiecania terenu. Na ścieżce wyznaczono 1 miejsce przystankowe.

Długość trasy: 2,0 km
Czas trwania wędrówki: ok. 40 min.
Dojazd: autobusem PKS z Głuchołaz i Prudnika do przystanku przy skrzyżowaniu we wsi Jarnołtówek.

Jarnołtówek to mała wieś położona u podnóża Biskupiej Kopy, w malowniczej dolinie Złotego Potoku. Założono ją w XIII-tym wieku w związku z odkryciem w okolicy niewielkich złóż złota. Wieś z racji położenia często trapiły powodzie. Największa w 1903 roku zniszczyła wiele domów i zburzyła kościół. Stąd w 1909 roku wybudowano na Złotym Potoku tamę, która w czasie powodzi latem 1997 roku uratowała wieś przed zniszczeniem. Woda zabrała tylko kilka domów stojących tuż nad wezbraną rzeką, a gdyby tama nie wytrzymała straty byłyby o wiele poważniejsze.
W Jarnołtówku oprócz tamy warto zwiedzić: neoromański kościół parafialny p.w. św. Bartłomieja z marmurową XVII-wieczną chrzcielnicą, budynek plebanii ze średniowieczną granitową kropielnicą, sanatorium dziecięce "Aleksandrówka" i XIX-wieczny zespół dworski (z suchą fosą i fragmentami murów z XVI-go wieku) otoczony starym parkiem, w którym rosną lipy drobnolistne (Tilia cordata) i topole białe (Populus alba) - pomniki przyrody ożywionej oraz ciekawe egzoty np. tulipanowiec amerykański (Liriodendron tulipifera).
Obecnie Jarnołtówek staje się typową wsią letniskową. Funkcjonuje tu kilkanaście ośrodków wczasowych, sanatorium i prywatne pensjonaty. Rozwija się agroturystyka.

Ścieżka rozpoczyna się na skraju lasu po prawej stronie drogi do Pokrzywnej za mostem na Złotym Potoku. Na długości 150-200 metrów przechodzi przez odsłonięcia skalne zwane potocznie Karlikami, zbudowane z łupków fyllitowych oraz przewarstwiających się z nimi metaszarogłazów. Skały są intensywnie zafałdowane i pocięte dużą ilością żyłek mlecznego kwarcu. Miejsce to proponowane jest do ochrony prawnej jako stanowiska dokumentacyjne. Na jednym z okazalszych Karlików wyznaczono przystanek nr 1. Tworzą się tu platformy widokowe, z których roztacza się nieco przesłonięta podrastającymi drzewami piękna panorama przełomu Złotego Potoku. Wędrując między skałami uważać należy na bardzo śliskie, szczególnie po deszczu, wąskie i błotniste trawersy.
Teren wokół porasta naturalny około 90-letni las górski z bukiem zwyczajnym (Fagus silvatica), dębem szypułkowym (Quercus robur), klonem jaworem (Acer pseudoplatanus), lipą drobnolistną (Tilia cordata), świerkiem pospolitym (Picea abies) i modrzewiem europejskim (Larix decidua). Podszyt tworzy bez czarny (Sambucus nigra), leszczyna pospolita (Corylus avellana), kruszyna pospolita (Frangula alnus) i jarzębina (Sorbus aucuparia). W runie występują: narecznica (Dryopteris), starzec (Senecio), szczawik zajęczy (Oxalis acetosella), niecierpek pospolity (Impatiens noli-tangere), borówka czernica (Vaccinium myrtillus) i gwiazdnica (Stellaria). Opisywany tu las pełni ważne funkcje glebo- i wodochronne. Przy opisywanej ścieżce przyrodniczo-dydaktycznej rośnie również wiele gatunków roślin chronionych i rzadkich. Na uwagę zasługuje objęty ochroną ścisłą podkolan biały (Platanthera bifolia), barwinek pospolity (Vinca minor), bluszcz pospolity (Hedera helix) i wawrzynek wilczełyko (Daphne mezerum) oraz objęta ochroną częściową konwalia majowa (Convallaria majalis). Warto również odnaleźć ciekawe okazy kokoryczki wielokwiatowej (Polygonatum multiflorum), konwalijki dwulistnej (Maianthemum bifolium), czworolista pospolitego (Paris quadrifolia), czerńca gronkowego (Actaea spicata) i buławnika mieczolistnego (Cephalanthera longifolia).


Ścieżka kończy się przy Rozdrożu Pod Piekiełkiem. Przecinają się tu trasy dwóch szlaków turystycznych żółtego i niebieskiego oraz zielonej ścieżki przyrodniczej. Teren jest malowniczo pofałdowany i porośnięty dębowo-bukowo-świerkowym lasem.
"Piekiełko" - to stary kamieniołom powstały po wydobyciu łupka fyllitowego. Łupek z racji swych właściwości (skała daje się łatwo dzielić na niewielkiej grubości płyty o dużej powierzchni) wykorzystywany był lokalnie do okładania ścian budynków i produkcji dachówek. W Jarnołtówku i Pokrzywnej do dziś zobaczyć można stare domy pokryte takimi pięknymi, metalicznie połyskującymi szarymi płytkami.
Przy Piekiełku kończy się najkrótsza ze ścieżek przyrodniczo-dydaktycznych Parku Krajobrazowego "Góry Opawskie".


Ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna "Z Pokrzywnej przez Olszak i Żabie Oczko do Jarnołtówka"



Proponowana ścieżka dydaktyczna umożliwia dobre zapoznanie się z walorami przyrodniczo-krajobrazowymi terenu Gór Opawskich. Wiedzie z Pokrzywnej przez wzniesienie Olszak do starego kamieniołomu "Żabie Oczko" i dalej północną krawędzią malowniczego przełomu Złotego Potoku przez odsłonięcia skalne "Karolinki" do Jarnołtówka. Równolegle przebiega również szlak niebieski. Zwiedzanie ścieżki można także rozpocząć od strony Jarnołtówka.
Dla celów edukacyjnych i poznawczych wyznaczono tu 2 miejsca przystankowe.

Długość trasy: 4,3 km
Czas trwania wędrówki: ok. 1 h 35 min.
Dojazd: autobusem PKS z Głuchołaz i Prudnika do przystanku w Pokrzywnej (przy zwiedzaniu w przeciwnym kierunku do przystanku przy skrzyżowaniu w Jarnołtówku.

Ścieżka rozpoczyna się na skraju lasu we wsi Pokrzywna przy szosie Prudnik - Głuchołazy, w pobliżu przystanku autobusowego. Prawie na całej swej długości prowadzi przez tereny leśne, pamiętać więc należy o wszystkich obowiązujących tu zakazach: płoszenia zwierzyny, niszczenia roślinności, hałasowania, rozniecania ognia, zaśmiecania terenu. Wskazane jest poruszanie się wyłącznie po wyznaczonym szlaku, szczególnie ze względu na występowanie licznych stanowisk roślin chronionych.


Przy opisywanej ścieżce przyrodniczo-dydaktycznej rośnie wiele ciekawych gatunków roślin i prawie przez cały rok prowadzić można obserwacje botaniczne. Na uwagę zasługują objęte ochroną całkowitą: barwinek pospolity (Vinca minor), bluszcz pospolity (Hedera helix), lilia złotogłów (Lilium martagon) i naparstnica purpurowa (Digitalis purpurea) oraz objęte ochroną częściową centuria pospolita (Centaurium umbellatum), kopytnik pospolity (Asarum europaeum), paprotka zwyczajna (Polypodium vulgare), pierwiosnka wyniosła (Primula elatior). Warto także poszukać pięknych białych kwiatów zawilca gajowego (Anemone nemorosa), jak również pachnących fiołków wonnych (Viola odorata) i groszków wiosennych (Lathyrus vernus).


Po przejściu około 1 km ścieżka wchodzi w bardzo ciekawy las górski naturalny. Ten typ siedliskowy jest charakterystyczny dla lasów Gór Opawskich. Rosną tu wspaniałe 120-letnie buki (Fagus) i dęby (Quercus), a także nieco młodsze lipy (Tilia), graby (Carpinus) i świerki (Picea). Pokrywa jest silnie zadarniona, występuje tu jeżyna (Rubus), niecierpek (Impatiens), starzec (Senecio), orlica (Pteridium) i borówka czarna - czernica (Vaccinium myrtillus). W podszycie odnaleźć można lipy (Tilia), leszczyny (Corylus) i graby (Carpinus). Las ten spełnia oprócz produkcyjnych ważne funkcje glebo- i wodochronne.


Dalej ścieżka wspina się na najwyższe wzniesienie północnej krawędzi Złotego Potoku - Olszak (452 m n.p.m.). Jego szczyt porasta stary las mieszany górski (naturalny) dębowo-bukowy z domieszką świerka (Picea), grabu (Carpinus), lipy (Tilia), sosny (Pinus) i brzozy (Betula). Runo tworzą: jeżyna (Rubus), trzcinnik (Calamagrostis), starzec (Senecio), gwiazdnica (Stellaria) i borówka czarna (Vaccinium myrtillus).

Ze szczytu ścieżka schodzi zachodnim stokiem aż do przystanku nr 1 - "Żabie Oczko". W miejscu tym w XIX wieku wydobywano łupki i piaskowce. Obecnie stary kamieniołom wypełniony jest wodą. Pokryty rzęsą stawek o powierzchni ok. 600 m2 otaczają 17-metrowe ściany skalne. Odsłaniają się tu metapiaskowce z domieszką żwiru i fragmenty metałupków. Tło skały tworzy chloryt, serycyt i pył kwarcowy. Miejsce to proponowane jest do ochrony jako stanowisko dokumentacyjne.

Opuszczając "Żabie Oczko" ścieżka skręca ostro w lewo i dochodzi do punktu widokowego, z którego roztacza się wspaniała panorama okolic Góry Parkowej (inaczej Góry Chrobrego) z malowniczo położonym u jej podnóża miastem Głuchołazy. Bliżej, wśród łąk i pól uprawnych, wyraźnie odcinają się hałdy kopalni szarogłazu "Dewon".


Dalej ścieżka, drogą polną, zbiega w kierunku południowo-zachodnim i brzegiem lasu prowadzi do przystanku nr 2 - "Karolinki". "Karolinki" to odsłonięcia skalne zbudowane głównie z łupków, metapiaskowców i metamułowców z otoczakami i domieszką żwiru. Tworzą one wspaniałe ambony i wychodnie, z których rozciąga się przepiękny widok na przełomową dolinę Złotego Potoku z Jarnołtówkiem i Pokrzywną oraz malowniczą serpentynę drogi Prudnik - Głuchołazy. Miejsce to proponowane jest do ochrony jako stanowisko dokumentacyjne.
Stąd ścieżka wąskim trawersem schodzi do wsi Jarnołtówek, gdzie kończy się przed mostem na Złotym Potoku.

Jarnołtówek to znana miejscowość letniskowa położona u podnóża Biskupiej Kopy, w dolinie rzeki Złoty Potok. Na początku XX wieku w związku z ciągłym zagrożeniem powodziowym na Złotym Potoku wybudowano zaporę, która w czasie powodzi latem 1997 roku odegrała decydującą rolę. W Jarnołtówku warto również zwiedzić: kościół parafialny pod wezwaniem św. Bartłomieja, sanatorium "Aleksandrówka" oraz XIX-wieczny zespół dworski otoczony starym parkiem, w którym rosną lipy i topole - pomniki przyrody ożywionej.


Ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna "Przez Górę Chrobrego w Głuchołazach"

Proponowana ścieżka dydaktyczna pozwala na zapoznanie się z walorami przyrodniczo-krajobrazowymi i kulturowymi części zachodniej Parku Krajobrazowego "Góry Opawskie". Wiedzie z części zdrojowej miasta Głuchołazy promenadą spacerową nad rzeką Biała Głuchołaska przez północny szczyt Góry Chrobrego - Przednią Kopę do Parku Zdrojowego w Głuchołazach. Trasa tworzy zamkniętą pętlę. Prawie na całej swej długości pokrywa się ze szlakiem żółtym. Dla celów edukacyjnych i poznawczych wyznaczono tu 5 miejsc przystankowych.

Długość trasy: 5,0 km
Czas trwania wędrówki: ok. 1 godz. 45 min.
Dojazd: autobusem z Prudnika, Nysy, Opola do dworca PKS w Głuchołazach; stamtąd dojście ulicami: M. Skłodowskiej, Bohaterów Warszawy i Aleją Jana Pawła II do Parku Zdrojowego

Ścieżka rozpoczyna się w Głuchołazach-Zdroju przy fontannie z amorkiem, po czym przechodzi pod wiaduktem kolejowym na biegnącą wzdłuż prawego brzegu Białej Głuchołaskiej promenadę spacerową, częściowo zniszczoną przez powódź latem 1997 roku. Na samym jej początku wyznaczono przystanek nr 1 - "Żegnalce". Ze skały wyrzeźbionej na kształt twarzy ludzkiej wypływa tu niewielkie źródełko. Podobne obudowane źródło znajduje się kilkadziesiąt metrów dalej przy Grocie Góralskiej. Legenda głosi, że w miejscu tym mieszkańcy Głuchołaz żegnali swych bliskich wyruszających w poszukiwaniu pracy.
Na uwagę zasługują tu wspaniałe pomnikowe okazy buków (Fagus) rosnących na północnym stoku Góry Chrobrego (Góry Parkowej). Obszar około 18 ha lasu objęto ochroną prawną jako rezerwat "Las Bukowy".


Przy promenadzie spacerowej znajdują się też pochodzące z XVI wieku sztolnie po eksploatacji złota. Drążono je w złożu pierwotnym wzdłuż żył kwarcowo-skaleniowych. Prowadzone w ostatnich latach inwentaryzacje ujawniły, że z uwagi na występujący w sztolniach specyficzny mikroklimat (małe roczne wahania temperatury, duża wilgotność powietrza) zamieszkuje je sześć gatunków nietoperzy, w tym bardzo rzadki podkowiec mały (Rhinolophus hipposideros) oraz reliktowe owady bezskrzydłe, skorupiaki (Crustacea) i pajęczaki (Arachnida).Wejścia do sztolni zabezpieczone zostały przed dziką penetracją stalowymi kratami. Wyznaczono tu przystanek nr 2 - "Podkowiec". Przy promenadzie można również zaobserwować ciekawe odsłonięcia dolnodewońskich łupków kwarcowo-łyszczykowych.


Idąc ścieżką warto też zwrócić uwagę na starą zabudowę zdrojową Głuchołaz, które od połowy XIX wieku słynęły jako uzdrowisko. Specyficzny mikroklimat i bliskość pięknych lasów na Górze Chrobrego sprawiły, iż leczono tu choroby układu oddechowego i nerwowego, niedokrwistość, otyłość. Do dziś pozostały piękne stare pensjonaty z drewnianymi werandami - ślady dawnej świetności miasta. Obecnie w Głuchołazach funkcjonuje kilka domów wczasowych, sanatoriów i ośrodków wypoczynkowych.

Naprzeciw ogrodzeń ujęcia wody dla Głuchołaz ścieżka skręca ostro w lewo i kilkadziesiąt metrów dalej dociera do przystanku nr 3 - "Złoty Szlak". Powierzchnię około 9 ha na tarasie akumulacyjnym po wewnętrznej stronie zakola Białej Głuchołaskiej zajmuje rezerwat geologiczno-krajobrazowy "Nad Białką". W XII i XIII wieku z nanosów rzecznych (żwiry i piaski złotonośne) eksploatowano tu złoto. Do dziś przetrwały relikty szybów po odkrywkowej eksploatacji w postaci mis i zagłębień, pozostałości płuczek oraz liczne usypiska i zwały przemytego materiału. Obecnie cały teren porośnięty jest lasem mieszanym z przewagą świerka (Picea) i sosny (Pinus).


Następnie ścieżka biegnie około 500 metrów urwistym, porośniętym mieszaną buczyną stokiem Przedniej Kopy (wspaniałe widoki na malowniczy przełom Białki) aż do stromego podejścia suchym łożyskiem potoku. Odtąd wąska dróżka prowadzi aż na szczyt przez stare drzewostany mieszane z bukiem (Fagus), świerkiem (Picea), modrzewiem (Larix), jodłą (Abies), dębem (Quercus) i lipą (Tilia). Runo tworzą: jeżyna (Rubus), starzec (Senecio), szczawik zajęczy (Oxalis acetosella) i borówka czarna (Vaccinium myrtillus). Na trasie spotykamy wiele ciekawych gatunków roślin chronionych i rzadkich, takich jak: barwinek pospolity (Vinca minor), bluszcz pospolity (Hedera helix), kopytnik pospolity (Asarum europaeum), paprotka zwyczajna (Polypodium vulgare), marzanka wonna (Asperula odorata), wawrzynek wilczełyko (Daphne mezerum), konwalijka dwulistna (Maianthemum bifolium) i czworolist pospolity (Paris quadrifolia).


Wspinająca się ścieżka przecina kolejno Średnią i Górną Świńską Drogę oraz szlak niebieski, za którym warto odbić kilkadziesiąt metrów w prawo, by obejrzeć osiem wspaniałych kopców mrowisk (niektóre z nich mają do 1 metra wysokości). Pamiętać tu należy, że z mocy prawa są to obiekty chronione i ich uszkadzanie jest surowo wzbronione.


Z drogi, którą biegnie szlak niebieski, widać już stojącą w ciemnym świerkowym borze na Wiszących Skałach pseudogotycką Kaplicę Św. Anny wybudowaną w 1908 roku. Wiszące Skały tworzą 10-metrowej wysokości odsłonięcia dolnodewońskich szaroróżowych kwarcytów i łupków łyszczykowych.

Kilkadziesiąt metrów dalej ścieżka osiąga najbliższy Głuchołazom szczyt Góry Chrobrego - Przednią Kopę (495 m n.p.m.), na którym znajduje się przystanek nr 4. Zbiegają się tu 2 szlaki turystyczne: żółty i czerwony oraz zielona ścieżka przyrodnicza. Jeszcze kilka lat temu stało tu schronisko z kamienną wieżą widokową, obecnie pozostały po nim tylko zgliszcza.


Ścieżka schodzi stąd dość stromo w kierunku zachodnim i przecinając Drogę Krzyżową z zespołem kaplic przedstawiających kolejne Stacje Męki Pańskiej dochodzi do utworzonego pod koniec XIX wieku z inicjatywy Towarzystwa Promenadowego Parku Zdrojowego. Znajduje się tu ostatni już przystanek nr 5. Obecnie Park Zdrojowy jest dość dobrze zagospodarowany i zadbany, choć powódź latem 1997 roku poczyniła w nim pewne szkody. Rosną tu liczne egzoty, dobrze prezentuje się roślinność alpejska. Na terenie parku znajduje się uroczy stawek z wysepką i amfiteatralna muszla koncertowa. Dodatkową atrakcję stanowił zniszczony przez powódź w 1997 roku kompleks basenów przy Hotelu "Leśna".


W Głuchołazach warto również zwiedzić: barokowy kościół parafialny św. Wawrzyńca, gotycki kościół cmentarny św. Rocha, rynek z XVI-wiecznymi kamieniczkami, pozostałości murów miejskich z 1350 roku i gotycko-renesansową basztę Bramy Górnej z XIV wieku.


Ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna "Doliną Bystrego Potoku na Biskupią Kopę"

Proponowana ścieżka dydaktyczna umożliwia dobre zapoznanie się z walorami przyrodniczo-krajobrazowymi terenu Gór Opawskich. Wiedzie z Pokrzywnej malowniczym przełomem Bystrego Potoku przez Cichą Kotlinę na Biskupią Kopę. Biegł tędy, wyznaczony w końcu XIX wieku, najstarszy szlak Gór Opawskich. Dla celów edukacyjnych i poznawczych wyznaczono tu 3 miejsca przystankowe.

Długość trasy: 7,4 km
Czas trwania wędrówki: ok. 2 h 15 min.
Dojazd: autobusem PKS z Głuchołaz i Prudnika do przystanku "na żądanie" w Pokrzywnej


Ścieżka rozpoczyna się we wsi Pokrzywna przy szosie Prudnik - Głuchołazy w pobliżu przystanku autobusowego i siedziby Zarządu Opolskich Parków Krajobrazowych. Wiedzie doliną Bystrego Potoku - górskiego strumienia z krystalicznie czystą wodą, w której żyje m.in. pstrąg potokowy i strzebla potokowa. Ponieważ na całej długości prowadzi przez tereny leśne, pamiętać należy o wszystkich obowiązujących tu zakazach: płoszenia zwierzyny, niszczenia roślinności, hałasowania, rozniecania ognia, zaśmiecania terenu. Wskazane jest poruszanie się wyłącznie po wyznaczonym szlaku, szczególnie ze względu na występowanie licznych stanowisk roślin chronionych, które przy zbyt intensywnej i nieuważnej penetracji mogą zostać zniszczone.

Po przejściu około 100 metrów ścieżka przez mostek przechodzi na drugi brzeg Bystrego Potoku i pozostawiając po prawej stronie pole biwakowe z kręgiem do palenia ognia i kapliczkę biegnie w kierunku nieczynnej starej skoczni narciarskiej. Zbudowano ją w 1931 roku staraniem mieszkającego w Prudniku Norwega, można z niej było skakać na odległość do 40 metrów. Jeszcze w 1947 roku odbywały się tu mistrzostwa szkolne, jednak coroczna niewielka ilość opadów śniegu i nietrwałość jego pokrywy (klimat Gór Opawskich jest dość łagodny) sprawiły, że przestała ona być wykorzystywana. Obecnie zobaczyć tu można jedynie pozostałości dobiegu, zarośnięty próg i szeroki betonowy most na potoku. Dalej po lewej stronie ścieżki na uwagę zasługują ciekawe wychodnie skalne w postaci wysuniętych ambon.
Po przejściu około 200 metrów ścieżka dochodzi do przystanku nr 1 - "Gwarkowa Perć". Jest to wyrobisko o powierzchni 1.200 m2 powstałe po eksploatacji łupków fyllitowych, wykorzystywanych lokalnie do celów budowlanych (pokrywanie dachów, okładanie ścian domów). W ścianach o wysokości do 50 metrów odsłaniają się łupki meta-pyłowcowo-iłowcowe i zwietrzelina. Zaobserwować tu również można ciekawe efekty mineralogicznych przeobrażeń skał. Przez cały rok po ścianach wyrobiska malowniczo spływa woda, która zimą zamienia się w urozmaiconą soplami lodową pokrywę.


Dojście do "Gwarkowej Perci" przecina Bystry Potok, który w kilku miejscach tworzy malownicze wodospady, a uważny obserwator dostrzeże w jego nurtach stare drewniane palowe umocnienia zapobiegające wymywaniu dna.


W pobliżu "Gwarkowej Perci" odnaleźć też można zakratowane wejście do częściowo zasypanej, kilkunastometrowej starej sztolni, powstałej po eksploatacji szlachetnych kruszców (złota) lub kamieni. Z ostemplowanego belkami wnętrza przez cały rok wypływa lodowata woda. Prowadzone od kilku lat obserwacje potwierdziły, iż jest to miejsce hibernacji rzadkich gatunków nietoperzy: podkowca małego (Rhinolophus hipposideros), nocka rudego (Myotis daubentoni), nocka dużego (Myotis myotis) i mroczka pozłocistego (Eptesicus nilssoni). Żyje tu również wiele ciekawych gatunków skorupiaków (Crustacea) i pajęczaków (Arachnida).


Ścieżka pozostawia z boku "Gwarkową Perć" i dalej drogą wijącą się raz po prawym, raz po lewym brzegu Bystrego Potoku (przejścia w bród po kamieniach) dochodzi do przystanku nr 2 - "Cicha Dolina". Podziwiać tu możemy objęty ochroną rezerwatową las mieszany, w którym największy udział powierzchniowy mają lite lasy bukowe (Fagus silvatica) w wieku od 100 do 150 lat. W domieszce występują też ciekawe okazy jodły pospolitej (Abies alba), jawora (Acer pseudoplatanus), jesiona wyniosłego (Fraxinus excelsior), sosny zwyczajnej (Pinus silvestris), brzozy brodawkowatej (Betula pendula) i olszy czarnej (Alnus glutinosa). W runie leśnym spotykamy najczęściej: kosmatkę (Luzula), narecznicę samczą (Dryopteris filix-mas), szczawik zajęczy (Oxalis acetosella), niecierpka pospolitego (Impatiens noli-tangere), marzankę wonną (Asperula odorata), borówkę czernicę (Vaccinium myrtillus). Uwagę zwracają też ciekawe zwietrzeliny skalne i niewielki ciek wpadający do Bystrego Potoku. Rosnący poza granicami rezerwatu piękny okaz świerka pospolitego (Picea abies) z charakterystycznie rozdwojonym pniem proponuje się do ochrony jako pomnik przyrody.
Korzystne warunki panujące w dolinie Bystrego Potoku sprawiły, że jest ona prawdziwą ostoją roślin rzadkich oraz całkowicie i częściowo chronionych. Odnaleźć tu można: naparstnicę purpurową (Digitalis purpurea), lilię złotogłów (Lilium martagon), wawrzynka wilczełyko (Daphne mezerum), barwinka pospolitego (Vinca minor), kopytnika zwyczajnego (Asarum europaeum), bluszcz pospolity (Hedera helix) paprotkę zwyczajną (Polypodium vulgare), marzankę wonną (Asperula odorata), czosnek niedźwiedzi (Allium ursinum) i pióropusznika strusiego (Matteucia struthiopteris) reintrodukowanego w 1992 roku. Pamiętać należy, iż zrywanie lub niszczenie tych roślin jest karalne i surowo wzbronione (w tym pozyskiwanie bez zezwolenia dla celów dydaktycznych do zielników).

Dużą część Biskupiej Kopy porasta nasadzony sztucznie bór świerkowy. Przez taki drzewostan prowadzi też ścieżka dydaktyczna. Zaobserwować tu można ubogi (ze względu na brak światła słonecznego) podszyt i runo oraz liczne wiatrowały (system korzeniowy świerka jest płytki i w związku z tym bardzo słaby) i wiatrołomy.


Po przejściu stromego kamienistego żlebu ścieżka dociera do schroniska położonego na północnym stoku Biskupiej Kopy, w pobliżu granicy Polski z Republiką Czeską. W 1924 roku postawiono tu mały drewniany domek - "Chatę Górnoślązaków", który w latach 1926-27 rozbudowano nadając mu kształt obecny. 22 października 1964 roku schronisko nazwano imieniem Bohdana Małachowskiego, aktywnego działacza PTTK z Krakowa. Początkowo czynne tylko latem, obecnie otwarte jest dla turystów przez cały rok.
Stąd już w kilkanaście minut dotrzeć można do przystanku nr 3 - "Biskupia Kopa". Jest to najwyższy szczyt Gór Opawskich (889 m n.p.m.), a także najwyższe wzniesienie Opolszczyzny. W 1890 roku wybudowano tu drewnianą wieżę widokową, którą w roku 1898 zastąpiono murowaną. Nadano jej imię cesarza Franciszka Józefa. Obecnie za niewielką opłatą można z niej podziwiać wspaniałe widoki: na Zlaté Hory, Pradziada, Srebrną Kopę, okolice Prudnika i Głuchołaz. Przy dobrej widoczności można też zobaczyć Jezioro Nyskie i Otmuchowskie oraz Górę Św. Anny. Znajduje się tu również turystyczne przejście graniczne. Na szczycie Biskupiej Kopy kończy się wędrówka zieloną ścieżką przyrodniczo-dydaktyczną.


Materiał pochodzi ze strony Opolskich Parków Krajobrazowych http://www.opolskieparkikrajobrazowe.pl/
2004-09-12

 

 

 

 

W 1556 roku naliczono w Głuchołazach 104 mieszczan, natomiast w 1579 roku 152 gospodarstw domowych, co odpowiadało liczbie ok. 600 mieszkańców.

 

 

http://Lopyan.com/forum/profil...
mcafe espyware removal...
Weight Lost - 302...
free windows xp antivirus prot...
Repo Cars - 975...
The art of love is largely the...
The best thing to hold onto in...
Gangsters...
Profesjonalne wideofilmowanie ...

 

 

Wpisz Twój e-mail:


Wpisz e-mail znajomego:



 

 

 

 

 

 


Jeśli chcesz być powiadamiany o nowościach wpisz swój adres email





(c) 2004 glucholazy.info | Katalog firm | bilety lotnicze | Białka Tatrzańska | Bieszczady | Projektowanie stron www | mapa serwisu Historia Zabytki Artykuły Galeria Katalog www e-kartki CHAT Forum Księga Gości kamera Plan miasta dmoz linki a1 a2 a3 a4 a5 a6 a7 a8 a9 a10

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0