Nic nie wiadomo o pierwszym ratuszu. Kolejny, renesansowy, powstał w 1552, staraniem burmistrza Kirchnera, dobrego gospodarza, który zbudował też browar miejski. Była to piętrowa budowla z ceglanym dachem. W piwnicy znajdowała się m. in. izba tortur z odpowiednimi narzędziami. Dach wieńczyła wieżyczka, a na ścianie, oprócz zegara słonecznego, namalowany był czerwony rak. Podobno w czasie powodzi 1460 znaleziono raka wysoko w załomie murów. Ratusz miał podcienia, a w jednym z przyległych kramów polski próżniak sprzedawał ciastka. W 1730 zbudowano przy ratuszu odwach, czyli wartownię: dopiero od tego czasu stacjonował w mieście garnizon austriacki. Uszkodzona w wojnie trzydziestoletniej budowla zaczęła pękać. Nie dbano o nią, gdyż miasto było zbyt biedne. Dopiero po wielkim pożarze (1834) podjęto decyzję o rozbiórce. Dwudziestu chłopa musiało kuć mocne mury (1867). Ciekawostką był zegar, troskliwie pielęgnowany, który jednak nie chodził, a mieszkańcy pytali się o czas na Doczcie. Wreszcie wrzucono go do fosy. Władze miasta przeniosły się do kamieniczki we wsch. pierzei Rynku (nr 4, z poł. XVII w.). Z tego okresu pochodzi kolebkowo-krzyżowe sklepienie w sieni. W 1867 dobudowano drewnianą wieżyczkę z zegarem (przeniesionym z wieży kościelnej) i dzwonkiem. Fasada 2-piętrowej budowli ozdobiona jest trzema pilastrami i postaciami „amorków". Jeszcze przed wojną urząd miasta zajął dom nr 15, narożną kamienicę, a w poprzednim ratuszu umieszczono kasę oszczędnościową. Ma ona dekorację stiukową: „Kozią Szyję", rękę z kielichem i winne grona, przypominające poprzednie przeznaczenie budynku (hotel z winiarnią).