Głuchołascy ewangelicy, których liczba znacznie wzrosła w XIX w., mieli dom modlitwy w wynajętych pokojach u farbiarza Kapsa. Ponieważ gmina była uboga, pastora opłacało Towarzystwo Gustawa Adolfa. Należały do niej akoliczne wsie, m. in. Jarnołtówek, Podlesie, Sławniowice, Nowy Świętów. Pomyślano o budowie kościoła, gdy dom modlitwy okazał się za mały, a hałas domowników i gołębi przeszkadzał w modlitwie. Świątynia powstała dzięki hojnym darom, m. in. od księżniczki holenderskiej Marianny, i kolektom w śląskich kościołach. Kamień węgielny położono 14 VI 1865. Projekt opracował (za darmo) i kierował budową Hartmann z Nysy. Budowa została przerwana przez wojnę z Austrią, do której powołano też murarzy. Po skończonej wojnie, gdy wojska pruskie wracały od Zlatych Hor, ich serca krzepił widok wielkiej flagi pruskiej, powiewającej na wieży nowego kościoła. 12 XII 1866 konsekrowano kościół, który otrzymał imię Pokoju Bożego, na pamiątkę zwycięskiej wojny. Wnętrze urządzono darami: marmurowy ołtarz główny z 1890 podarował właściciel kamieniołomów w Sławniowicach, a chrzcielnicę - głuchołaski kamieniarz. Do kościoła dyrektor sądu powiatowego z Nysy dr Koch zakupił 3 dzwony (zarekwirowane podczas I wojny świat.). Nawiązanie do gotyku (wysoka wieża ze sterczynami, wyposażenie) było typowe dla świątyń ewangelickich, jakich wiele powstało na Śląsku w 2 poł. XIX w. Wewnątrz zwraca uwagę drewniany strop kasetonowy. W ołtarzu głównym obraz Chrystus ukazuje się św. Franciszkowi i figury świętych: Agnieszki i Alojzego (?). Ołtarze po bokach przedstawiają MB z Dzieciątkiem i Ecce homo. W ołtarzach na bocznych ścianach obrazy: Św. Rodziny (lewy) i Piotra i Jezusa na Jeziorze (90 * 180 cm). Ten ostatni, autorstwa E. von Gebhardta-Dusseldorfa (1886), jest darem niemieckiego ministra d.s. wyznań z polecenia cesarzowej Wiktorii.